لطفا جهت دریافت سمپلر هدیه فرم عضویت در سایت را تکمیل و ارسال فرمائید  ××××××   از خانم ها و آقایان فارغ التحصیل رشته های مهندسی پزشکی ـ مهندسی الکترونیک ـ کامپیوتر و علوم آزمایشگاهی جهت بخش های فروش و سرویس دعوت به همکاری می گردد ×××××  از کلیه شهرستان ها نماینده فعال می پذیریم  ×××××  

  ورود کاربران  
معرفی محصولات  
 
 
نام کاربری :
کلمه عبور :
 
  اخبار و تازه ها  

 

بهترين رژيم غذايي در زمان مصرف آنتي بيوتيك‌ها چيست؟

 
 
. . . توضیحات بیشتر    

تاریخچه علوم آزمایشگاهی در ایران

 
 
. . . توضیحات بیشتر    
 
  اطلاعیه ها  
از کلیه شهرستانها نماینده فعال میپذیریم  
 
. . . توضیحات بیشتر    
آگهی استخدام در بخش فروش و سرویس  
 
. . . توضیحات بیشتر    
 
 

 

تاریخچه علوم آزمایشگاهی در ایران

 

مقدمه :

آنچه از صحائف تاریخ پزشکی جهان مستفاد می گردد این است که قدما برای ادرار نقش بزرگی قائل بوده اند و با بررسی ظاهری آن به سلامت و بیماری افراد پی می بردند. می گویند اولین کسی که توجه به وجود قند در ادرار بیماران دیابتی نمود یک پزشک چینی بوده است . او ملاحظه کرده بودکه سگان، ادرار برخی از بیماران را با ولعی خاص می لیسند، در حالیکه به ادرار دیگر بیماران توجهی ندارند . گفته فوق روایتی بیش نیست ولی آنچه مسلم است در قرن هفدهم میلادی پزشکی انگلیسی شیرینی ادرار مبتلایان به دیابت را با (Thomas Willis) توماس ویلیس چشیدن آن توصیف نمود و در حقیقت اولین آزمایش کیفی ادرار را به عمل آورد.

در تمدن های چینی و هندی در گفته های اطبا به نکاتی بر می خوریم که مؤید نقش ادرار در شناسائی برخی از بیماری ها (البته به اعتبار زمان) بوده است. در تاریخ پزشکی ایران، اطلاعاتی از ادرار و تغییرات آن در برخی از بیماری ها داده شده و در تمدن ساسانی و فعالیت های مرکز طبی جندی شاپور پزشکان مطالبی درباره تغییرات ادرار ، عرق و مدفوع در بیماری ها ذکر نموده اند که حائز اهمیت است و در نوشته های رازی و ابن سینا نیز از خواص ادرار و تغییرات آن در بیماری ها بحث فراوان شده است.

این نوع بررسی های ظاهری از مدفوعات مختلف بدن تا اوایل قرن نوزدهم بصورت کاملاً مقدماتی و ساده رواج داشت . از اواخر سده نوزدهم و اوایل سده اخیر این مراحل مقدماتی و ساده پشت سر گذاشته شد و با کشفیات میکرب شناسی، انگل شناسی، شیمی حیاتی و وجود دانشمندانی نظیر پاستور و کخ تحولی در تشخیص بیماری ها و ا ستفاده از روش های آزمایشگاهی به ظهور پیوست و با مطالعات و اکتشافات مختلف در زمینه ایمنی شناسی و فیزیک و شیمی رو به تکامل رفت و با توسعه علوم میکروبیولوژی و رشته های وابسته به آن و خون شناسی و بیوشیمی که از ارکان علم طب امروزی می باشند، همگام با تکمیل وسائل و اختراع دستگاه های آزمایشگاهی مختلف، راه برای تشخیص بیماری ها و بررسی های علمی، بهداشتی و پزشکی هموار شد تا به وضع کنونی رسید.

 

سابقه تاریخی آزمایشگاه در ایران

 مراحل ابتدایی و فعالیت های انفرادی - به سال 1268 هجری قمری در زمان صدارت میرزاتقی خان امیرکبیر بانی و مؤسس دارالفنون، عده ای از معلمین خارجی برای تدریس رشته های مختلف علمی ازجمله طب و داروسازی از کشور اطریش و مجارستان استخدام و به موجب روزنامه وقایع اتفاقیه شماره 2 صفحه اول به تاریخ 26 محرم 1268 (آذر 1230 و اکتبر 1851 ) در میان برای تشریح (Dr.Ej.Polak) معلمانی که به ایران آمدند طبیبی به نام دکتر ادوارد ژاک وب پولاک برای داروسازی انتخاب شدند . دکتر فوکاتی پس از دو سال (Dr.Focati) و جراحی و دکتر فوکاتی خدمت و تدرسی داروسازی در دارالفنون برای خرید وسایل یک لابراتوار برای رشته داروسازی به  اروپا رفت و پس از خرید و ارسال وسایل لازم کار، لابراتواری در دارالفنون تأسیس و با همکاری دکتر پولاک مبادرت به امتحانات شیمیایی معمولی و آموزش داروسازی و طب نمود. به موازات فعالیت های معلمین نامبرده دو پزشک خارجی دیگر یکی فرانسوی به نام دکتر دزیره که (J.Shlimmer) و دیگری هلندی به نام دکتر یوهان شلیمر (D.Tholozan) تولوزان پزشکان، دربار ناصرالدین شاه بودند و با خود وسایل لازم را همراه آورده بودند، مبادرت به برخی امتحانات لابراتواری می نمودند ولی فعالیت های آن ها منحصراً برای بیماران درباری بود. در سال های بعد عده دیگری از پزشکان خارجی به گروه معلمین دارالفنون پیوستند از آن جمله که در (Dr.Albou) دکتر آلبو ،(Dr.Blanc) دکتر بلان ،(DR.Georges) دکتر ژورژ کلاس های طب و داروسازی دارالفنون خدمت می نمودند و در آموزش و آزمایش های طبی و داروسازی سهمی داشتند.

البته عده ای از ایرانیان پزشک و داروساز در همکاری با خارجیان در تأسیس و اداره مدرسه طب و داروسازی دارالفنون نقش به سزائی داشته اند که سردسته آنان را باید میرزا کاظم محلاتی دانست . در همین اوان در نزدیکی دارالفنون (خیابان ناصرخسرو ) داروخانه ای توسط یک داروساز آلمانی به تأسیس گردید که بیشتر به تهیه دار وهای درباریان مظفرالدین شاه و (Shwerin) نام شورین اعیان و اشراف آن زمان مبادرت می کرد . در گوشه ای از همین داروخانه قرع و انبیق و وسایل آزمایشگاهی مختصری گذاشته شده بود و امتحال ادرار توسط شورین انجام می گرفت و عده زیادی از متمکنان و اعیان زمان برای اطلاع از این که مبتلا به بیماری دیابت هستند یا خیر ادرار خود را به داروخانه شورین می فرستادند. پس از مدتی فعالیت، شورین جای خود را به داروساز دیگری به داد و او نیز فعالیت های داروسازی و تجزیه ادرار را کماکان ادامه (E.Bonati) نام اوژن بناتی می داد و قسمتی از داروخانه او را آزمایشگاه اشغال نموده بود و تا آن تاریخ یعنی قریب 100 سال قبل، آزمایشگاه مدرسه طب و داروسازی دارالفنون و آزمایشگاه دکتر بناتی تنها آزمایشگاه های ایران را تشکیل می دادند. دکتر بناتی که سمت کنسول افتخاری نروژ را نیز داشت سالیان درازی در ایران بود و تا شروع جنگ بین المللی اول به خدمت خود در داروخانه ادامه داد و با آغاز جنگ جای خود داد و خود به آلمان، موطن خویش بازگشت. (Molion) را به یکی از شاگردانش به نام مولیون از آن پس موضوع تجزیه مواد به ذهن پزشکان و رؤسای بیمارستان های تهران خطور نمود و در بیمارستان دولتی (سینای کنونی) و بیمارستان آمریکائی تهران وسائل آزمایشگاهی فراهم آمد و پزشک سفارت انگلیس و برخی از (Neligan) نیز برخی از اطباء سفارتخانه ها خصوصاً دکتر نلیگان اطبای ایرانی که تحصیلات خود را در خارج انجام داده بودند وسایل آزمایشگاهی تهیه کرده، برخی از امتحانات آزمایشگاهی را در مطب خود انجام می دادند. باید قبول کرد که خدمات نامبردگان و امتحانات ادرار و برخی مواد دیگر که پزشکان ایرانی و خارجی به ابتکار خود در ایران آغاز نمودند از هر لحاظ در خور توجه است و این افراد سهمی عمده در بنیان گذاری آزمایشگاه های طبی ایران دارند ولی آنچه مسلم است دوران نهضت آزمایشگاه های کامل و متکی به روش های علمی جدید توسط کارشناسان با وسایل پی شرفته در ایران با تأسیس انستیتوپاستور ایران در سال 1299 شمسی و تشکیل انستیتوحصارک (انستیتورازی کنونی ) در سال 1303 و بنگاه بهداشت در سال 1315 که بعداً بنا م آزمایشگاه مرکزی وزارت بهداری و آزمایشگاه رفرانس نامیده شد آغاز می گردد. این مؤسسات اولین سازمان هایی بودند که برای تشخیص بیماری ها، مطالعات اپیدمیولوژیک، تهیه سرم و واکسن و بررسی های پزشکی و خدمات قرنطینه ای در ایران تشکیل گردیدند . مؤسسات مذکور از بدو تشکیل ضمن خدمات بهداشتی و پزشکی، به تربیت افراد لازم برای توسعه اینگونه ف عالیت ها در کشور اقدام نمودند . به موازات تأسیس و فعالیت مؤسسات نامبرده، دایره تأسیس آزمایشگاه ها در بیمارستان های مختلف اعم از کشوری و لشگری و خصوصی توسعه یافت و در سال های بعد توسط وزارت بهداری، بهداری های نیروهای مسلح، دانشکده های پزشکی و سازمان های طبی و بهداشتی دیگر رو به تکامل گرائید و هماهنگ با تکمیل بیمارستان ها و وسایل کار و زیاد شدن تعداد پزشکان تحصیل کرده و متخصصین رشته های مختلف، عده ای در ایران یا خارج در رشته های علوم آزمایشگاهی تخصص پیدا کرده، مبادرت به تأسیس آزمایشگاه های خصوصی در تهران و شهرستان ها نمودند و بدین نحو ظرف 80 سال مؤسسات آزمایشگاهی کامل در سراسر کشور تشکیل و به فعالیت های تشخیصی، اپیدمیولوژیک، سم شناسی، بررسی های مختلف مواد مصرفی و تهیه سرم و واکسن مورد احتیاج کشور پرداختند.

 

                                      

طب دوران اسلامی

پس از حمله اعراب به ایران، طب اسلامی در ادامه طب یونانی، ایرانی و هندی به همت و تلاش پزشکان و دانشمندان همه اقوام مغلوب هجوم اعراب، پا به عرصه وجود گذاشت . در میان کسانی که طب اسلامی را بنیان نهادند، اطبای عرب کمتر دیده می شوند و اگر هم چهره ای پدیدار شده، مقام علمی غیر عرب را نداشته است . منتهی چون زبان این دوره عربی بوده بیشتر کتب به این زبان تألیف شده و متأسفانه جزء آثار عرب محسوب گردیده است.

به هر حال، مسلمین (عرب و غیر عرب ) از اواسط قرن دوم هجری قمری به اهمیت علم و بخصوص دانش پزشکی پی بردند و به ترجمه و مطالعه این علم شریف پرداختند . بزرگترین چهره های طب اسلامی چهار ستاره برجسته آسمان پزشکی ایران یعنی ابن ربن طبری، محمد زکریای رازی، اهوازی و ابوعلی سینا هستند که با ظهور آن ها ارکان چهارگانه طب اسلامی بنا نهاده شد.

بجز بیمارستان گندی شاپور که در پست قبلی و در بخش مقدمه شرح داده شد ، سایر بیمارستان های معتبر ایران عبارت بودند از : بیمارستان ری (مارستان ری) که در قرن سوم و چهارم هجری در ایران دایر بود و زکریای رازی مدتی ریاست آن را عهده دار بوده است، بیمارستان زرند که به دستور عمرولیث صفاری برادر یعقوب لیث صفاری در شهر زرند ساخته شد و بیمارستان اصفهان که در قرن چهارم هجری قمری ساخته شده است.

 

طب در دوران مغول و تیموریان

مغولان پس از مسخر ساختن ایران ابتدا به قتل و غارت و سپس به حکمرانی مشغول شدند .آن ها اطلاعی از علوم عقلی به خصوص پزشکی نداشتند و در میان این قوم خونخوار هیچکس برای پزشکی و درمان وجود نداشت . به این جهت در مواقع ناخوشی و در لشکرکشی ها از پزشکان سرزمین های مفتوحه و اسیران استفاده می کرده اند. نوشته اند که چنگیز در ایران یکی از پزشکان ایرانی را به خدمت گرفت، لیکن بعد او را کشت.جانشینان چنگیز در طول حکومت طولانی خود تحت تأثیر فرهنگ و ادب ایران قرار گرفتند و افراد با سواد و دانشمند ایرانی در رأس بیشتر امور مهم مملکت گماشته شدند . همین وزیران و مقامات ایرانی (مثل خواجه نظام الملک و خواجه رشید الدین فضل ا ...) بودند که منشاء خدمات فراوان در علوم مختلف و پزشکی شدند . در مجموع می توان گفت در دوره مغول و تیموری به پزشکی ایران جز چند مورد چیزی اضافه نگردید و پیشرفتی نیز حاصل نشد . با این حال طب و طبابت ادامه یافت و مخصوصاً توجه به کتاب قانون در طب ابوعلی سینا و نوشتن شرح بر آن وتألیف مختصر آن و باز نگرش شرح همان مختصر رواج یافت.

 

پزشکی و درمان دوره صفویه

صفویان از سال 907 تا سال 1148 هجری قمری در ایران پادشاهی کردند . در دوره صفویه، پزشکی پیشرفت چندانی نکرد و افتخارات چشمگیری به دست نیامد . پزشکان ایرانی بی خبر از زندگی مشابهی که سراسر اروپا را فرا گرفته بود، خود را جانشینان هوشمند ابن سینا می پنداشتند . طبق گزارشات در آن دوران، هر شهری یک یا دو بیمارستان داشت . در دوران صفویه پزشکانی چون یوسف بن محمد هروی، سلطانعلی گنابادی ، ،« خلاصه التجارب » بهاء الدوله(نوربخش) نویسنده کتاب علاء الدین تبریزی، حکیم شفایی کاشانی اصفهانی و آنژدوسن ژوزف (متولد تولوز که به همراه کرملی های پابرهنه به ایران آمد ) و ... اشاره نمود که در ایران و خارج از کشور در طب و طبابت و تدریس و تألیف درخشیدند.

 

پزشکی و درمان زندیه و افشاریه

 علاوه بر اینکه در پزشکی و و زندیه  در عصر افشاریه درمان ایران پیشرفتی حاصل نشد، حکومت ناپایدار افغان ها، جنگ های نادرشاه افشار و عاقبت مرگ کریم خان زند ( 1193 ه .ق) و زمامداری کوتاه جانشینان کریمخان و دربدری و قبل ناجوانمردانه لطفعلی خان زند به دست آقا محمدخان قاجار مجموعاً آن را به سوی انحطاط و سقوط سوق دادند . در عوض فعالیت پزشکان اروپایی از جمله پزشکان انگلیسی و هلندی و ... به همراه کمپانی های خارجی در ایران آغاز شد و طب اروپایی در کشور ایران نفوذ کرد. از جمله مشاهیر طب در این زمان می توان به میرزا محمد هاشم خان علوی (علوی خان )، میرزا محمد نصیرالدین اصفهانی، طبیب خراسانی الاصل، طبیب اصفهانی و حکیم لطفی شیرازی اشاره نمود.

 

پزشکی و درمان دوره قاجاریه

زمانی که قاجارها سلطنت را در ایرا ن آغاز نمودند، اروپا در تمام رشته های علوم به سرعت پیش می رفت اما در زادگاه رازی و ابن سینا و اهوازی و جرجانی و بزرگان دیگر، همان طب قرون اولیه تمدن اسلامی مورد عمل بود . پیشرفت های فوق العاده سریع اروپا برای نخستین بار در دوره فتحعلیشاه قاجار بر اثر احتیاج ات نظامی و فنی ایران را تحت تأثیر قرار داد . درهمین زمان بحث اعزام دانشجویان به اروپا و تحصیل طب در انگلستان آغاز شد . اقدام سودمند دیگر، اشتغال به کار پزشکان اروپایی و اشاعه پزشکی جدید توسط آن ان در ایران خصوصاً تهران بود . ازجمله کارهای بزرگ دیگر تأسیس دارالفنون توسط میرزاتقی خان امیرکبیر را می توان نام برد . تأسیس مریضخانه دولتی درتهران نیز از جمله دیگر کارهای سودمند آن زمان به شمار می آید. غالب اقداماتی که در عهد قاجاریان در ایران به عمل آمد، در دوره ناصرالدین شاه و توسط میرزاتقی خان امیرکبیر صورت گرفته است.

 

 

 

 

   
 
  معرفی محصولات جدید  
 
اتوآنالایزر بیوشیمی
فتومتر بیوشیمی
پلیت ریدر الایزا
پلیت واشر الایزا
سل کانتر
الکترولیت آنالایزر
کوآگلومتر
سدیمان ریدر
پی پت فیلر اتوماتیک
سمپلر مینی
سمپلرهای ثابت و متغییر
سمپلر چند کاناله
  نمایشگاه ها  

دهمين كنگره ارتقاءكيفيت وخدمات آزمايشگاهي تشخيص پزشكي ايران

 
 
. . . توضیحات بیشتر    
 
 
 
کلیه حقوق مادی و معنوی این وب سایت محفوظ و متعلق به شرکت مهندسی تجهیزات آزمایشگاهی پیشرفته می باشد
 
www.IranPardazesh.Com طراحی و برنامه نویسی گروه نرم افزاری ایران پردازش